Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) και Κινηματογραφικός Γραμματισμός

Περίληψη

Επαναπροσδιορίζει, εμπλουτίζει ή μεταλλάσσει η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) την έννοια του κινηματογραφικού γραμματισμού; Σε ποιους τομείς και σε ποιον βαθμό; Το παρόν κείμενο διερευνά αυτά τα ερωτήματα, υποστηρίζοντας ότι ο σύγχρονος κινηματογραφικός γραμματισμός ενσωματώνει πλέον την αλγοριθμική οπτική παιδεία, χωρίς να εγκαταλείπει τις έως τώρα επιδιώξεις του. Η προσέγγιση των ταινιών δεν αφορά μόνο την ερμηνεία κωδίκων, αλλά την κατανόηση της εικόνας ως «υπολογιστικό προϊόν» και όχι ως απλή καταγραφή της πραγματικότητας. Κεντρικό σημείο αποτελεί η σύγκρουση μεταξύ της ανθρώπινης νοηματοδότησης και της υπολογιστικής  στατιστικής  ανάλυσης.  Ο  θεατής  καλείται  να  αναπτύξει  έναν «εγκληματολογικό» γραμματισμό για τον εντοπισμό deepfakes και ιδεολογικών προκαταλήψεων στα σύνολα δεδομένων (datasets). Παράλληλα, ο δημιουργός μετατοπίζεται από την εκτέλεση στην επιμέλεια (curation) και τη σύνταξη προτροπών (prompt literacy), λειτουργώντας ως εκπαιδευτής/τρια της μηχανής. Η νέα αυτή μορφή γραμματισμού αναδεικνύει μια αισθητική όπου η αξία δεν βρίσκεται στην αλγοριθμική «υπερ-τελειότητα», αλλά στην ανθρώπινη παρέκκλιση και την κριτική αποδόμηση του κώδικα. Το πλαίσιο αυτό μετουσιώνεται σε πράξη μέσα από πλήθος πολυθεματικών ασκήσεων στις τρεις κατευθύνσεις του κινηματογραφικού γραμματισμού: θέαση, κριτική προσέγγιση και δημιουργία.